Δευτέρα, 15 Φεβρουαρίου 2016

ΙΔΡΥΣΗ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ

Ιερός Προσκυνηματικός Ναός Αγίων Κρίλλου και Μεθοδίου, Νέα Παραλία Θεσσαλονίκης
"Συνερχομένων υμών εν εκκλησία...", γράφει ο Απόστολος Παύλος στους Κορινθίους. Γι' αυτόν, όπως και για όλους τους πρώτους χριστιανούς, τα λόγια αυτά δεν αναφέρονται στο ναό αλλά στον χαρακτήρα και στον σκοπό της σύναξης. Είναι γνωστό ότι η λέξη εκκλησία σημαίνει σύναξη, συγκέντρωση. Και στο νου των πρώτων χριστιανών, το 'συνέρχεσθαι εν εκκλησία' δήλωνε την πραγματοποίηση μιας συγκέντρωσης, σκοπός της οποίας είναι να αποκαλύψει και να πραγματώσει την Εκκλησία.



Η κατακόμβη του αγίου Καλλίστου στη Ρώμη

Η σύναξη αυτή είναι ευχαριστιακή -ο σκοπός και το πλήρωμά της βρίσκεται στο γεγονός πως αποτελεί το περιβάλλον όπου επιτελείται ο Μυστικός Δειπνός και λαμβάνει χώρα η ευχαριστιακή κλάση του Άρτου" (σελ. 19). [...]

"Στην αυγή του Χριστιανισμού, σχεδόν η κάθε εκκλησιαστική επαρχχία διέθετε τη δική της Αναφορά, δηλαδή το δικό της κείμενο ευχαριστηρίου ευχής. Η πρώτη Εκκλησία, όντας ελεύθερη απο τη μονομανία για ομοιομορφία που επικράτησε αργότερα, κατ' ουδένα τρόπο δεν ταύτισε αυτή την ομοιομορφία με την ενότητα. Ακόμη και σήμερα υπάρχουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία δύο Λειτουργίες -του Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου και του Μεγάλου Βασιλείου- και η κύρια διαφορά ανάμεσά τους βρίσκεται στο κείμενο της ευχαριστηρίου ευχής" (σελ. 235).

"Η ευχαριστία λοιπόν είναι το σημείο, ή ακόμη καλύτερα η παρουσία, η χαρά, η πληρότητα της γνώσης του Θεού, δηλαδή της γνώσης ως συνάντησης, κοινωνίας, ενότητας. Όπως είναι αδύνατο να γνωρίζεις τον Θεό και να μην τον ευχαριστείς, έτσι είναι αδύνατο να τον ευχαριστείς χωρίς να τον γνωρίζεις. Η γνώση του Θεού μεταμορφώνει τη ζωή μας σε ευχαριστία, και η ευχαριστία μεταμορφώνει την αιωνιότητα σε αιώνια ζωή.

'Ευλόγει η ψυχή μου τον Κύριο, και πάντα τα εντός μου το όνομα το άγιον αυτού' (Ψαλμ. 102,1). Αν όλη η ζωή της Εκκλησίας είναι πάνω απ' όλα ένα αδιάκοπο ξέσπασμα δοξολογίας, ευλογίας και ευχαριστίας, αν αυτή η ευχαριστία γεννιέται ταυτόχρονα και από χαρά και από λύπη, από το απροσμέτρητο της ευτυχίας και της ατυχίας, από τη ζωή και το θάνατο αν ο πιο πικρός επιτάφιος θρήνος μεταμορφώνεται σε ύμνο δοξολογίας, 'αλληλούια', είναι επειδή η Εκκλησία αποτελεί συνάντηση με τον Θεό, που ολοκληρώθηκε εν Χριστώ" (σελ. 239-240).

Αποσπάσματα από το βιβλίο του π Alexander Schmemann, Ευχαριστία. Το Μυστήριο της Βασιλείας, μτφρ. Ιωσ. Ροηλίδη, εκδ. Ακρίτας, 1987.


Για να δείτε την παρουσίαση της δ.ε. 22 του Μαθήματος των Θρησκευτικών της Α΄ Λυκείου πατήστε ΕΔΩ