Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2016

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΙΕΡΟΣΥΝΗΣ

Κληρικολαϊκή Συνέλευση στην Ορθόδοξη Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Αλβανίας
"Λαός και κλήρος διακρίνονται ως μέλη, ως διαφορετικές χαρισματικές λειτουργίες, και όχι ως ανώτερα εξουσιαστικά όργανα και υποτελείς. Κατά την έκφραση του Κυρίλλου Αλεξανδρείας το όλο σώμα της Εκκλησίας είναι ένα 'δια συνόδου και συνδρομής των δύο λαών'. Η διαφοροποίηση επομένως μεταξύ λαού και κλήρου αναφέρεται μόνο στις χαρισματικές λειτουργίες, και όχι σε μια ριζικά ανόμοια σύνθεση της ολότητας και της ενότητας του σώματος. Χαρίσματα κορυφαία, όπως είναι η ειδική ιερωσύνη, υπάρχουν΄ 'ομως αυτά τα χαρίσματα δεν είναι κυριαρχικά και εξουσιαστικά, αλλά κατεξοχήν λειτουργικά του πληρώματος κεφαλής και σώματος. Δυο λαοί λοιπόν οι εθνικοί και οι ιουδαίοι κάνουν ένα σώμα, της κοινωνίας του Αγίου Πνεύματος (σελ. 417).


Επίσκοπος
Εξάλλου ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος σε μια μεστή και άκρως ενδιαφέρουσα περιγραφή της σύναξης παρουσιάζει τούτο το ενιαίο σώμα στο μυστηριακό, κοινωνικό και διοικητικό του υπόβαθρο. Τούτη η ενότητα είναι δύναμη προς τα έξω΄ απορρέει κατευθείαν από τη σύναξη και τις λειτουργίες της, από τη 'σύνοδο του λαού'. Μια τέτοια σύναξη κάνει θαύματα και γράφει την ιστορία της Εκκλησίας σε σχέση προς τις δυνάμεις του κόσμου. Ο λαός δίνει την ψήφο του, για τους χαρισματικούς ηγέτες του, τους ιερείς, γι' αυτό και ο επίσκοπος, που τους χειροτονεί, επικαλείται τις ευχές όλων. Η τεχνική επικύρωση πηγάζει από τον ίδιο το λαό. Έτσι οι 'αρχόμενοι' δεν διαφέρουν από τους ιερείς΄ την ίδια συμμετοχή έχουν αρχόμενοι και ιερείς στα μυστήρια, και μάλιστα όλοι μαζί εύχονται για την πραγμάτωση του μυστηρίου της Ευχαριστίας και τελικά σ' όλους μπροστά προσφέτεται 'εν σώμα και ποτήριον εν'. Οι αρχόμενοι, δηλαδή ο λαός, πρέπει να μάθουν ότι όλοι είναι ένα σώμα, και πως η διαφορά στο κοινό τούτο σώμα είναι διαφορά μελών σε σχέση προς άλλα μέλη (σελ. 417-8).

Πρεσβύτερος με το οφφίκιο του αρχιμανδρίτη
Επομένως το σώμα Χριστού είναι σώμα λαού, σύναξη με χαρισματικές λειτουργίες. Μια τέτοια εικόνα αποδίδει πλήρως τη βιβλική και πατερική διδασκαλία για την προέλευση και τον προορισμό της Εκκλησίας (σελ. 419).

Η ιερωσύνη μέσα στην Εκκλησία αποτελεί το χάρισμα της κυβέρνησης που δίνει ο Χριστός στα μέλη της κοινωνίας του. Στο σώμα λοιπόν του Χριστού, δηλαδή στην Εκκλησία, δεν υπάρχει καμία ιερατική 'κάστα' ούτε κληρονομική ιερωσύνη. Έχει σπάσει ο φραγμός ή το μεσότοιχο της μεσιτικής ιερωσύνης. Όλα τα βαπτισμένα μέλη της Εκκλησίας μετέχουν καταρχήν σ΄αυτή την εξουσία και τη δύναμη του Χριστού. Αυτή τη σημασία έχει το 'βασίλειον ιεράτευμα' (σελ. 490).

Διάκονος
Η ειδική ιερωσύνη του επισκόπου, του πρεσβυτέρου και του διακόνου είναι χαρισματική λειτουργία που κάνει δυνατή την αύξηση και την προκοπή του σώματος (σελ. 491). [...]

Στα τέσσερα μυστήρια, βάπτισμα, χρίσμα, Ευχαριστία και ιερωσύνη, βλέπει κανείς μια 'φυσιολογία' ενός σώματος που ζει λειτουργικά. Γέννηση, κίνηση, τροφή και κυβέρνηση ή συντονισμός κάνουν καταρχήν ένα σώμα να είναι ζωντανό, να κινείται να αυξάνεται και να έχει κυβερνητικό κέντρο (σελ. 492).


Αποσπάσματα από τη μελέτη του Νίκου Ματσούκα, Δογματική και συμβολική θεολογία Β΄, Έκθεση της ορθόδοξης πίστης σε αντιπαράθεση με τη δυτική χριστιανοσύνη, εκδ. Π. Πουρναράς, Θεσσαλονίκη 1999.

Για να δείτε την παρουσίαση της δ.ε. 26 του Μαθήματος των Θρησκευτικών της Α΄ Λυκείου πατήστε ΕΔΩ

Στη συνέχεια ακολουθούν videos με χειροτονίες στον κάθε βαθμό της ιεροσύνης.

Χειροτονία Διακόνου



Χειροτονία Πρεσβυτέρου



Χειροτονία Επισκόπου