Αποχαιρετισμός στον Θανάση Μπακιρτζόγλου
του Δρ. Νικολάου Τσιρέβελου,
ΕΔΙΠ Τμήματος Θεολογίας ΑΠΘ
Σήμερα συγκεντρωθήκαμε για να αποχαιρετίσουμε ένα ιδιαίτερα αγαπημένο πρόσωπο, έναν άνθρωπο δίκαιο και πραγματικά ενάρετο, που με την καλοσύνη και τη φιλανθρωπία του στήριξε και βοήθησε πολλούς άλλους ανθρώπους. Ο μακαριστός πλέον Θανάσης Μπακιρτζόγλου υπήρξε πράος και ταπεινός στην καρδιά, ένα μεγάλο δώρο της πρόνοιας του Θεού για όσους τον συνάντησαν και συνδέθηκαν μαζί του.
Απόγονος οικογένειας μικρασιατικής καταγωγής έζησε και ανατράφηκε στη Θεσσαλονίκη και βίωσε τις δυσκολίες της εποχής του, με θάρρος και εργατικότητα. Στη στρατιωτική του θητεία στο ναυτικό ταξίδεψε μέχρι την Αμερική και γνώρισε τη νοοτροπία και άλλων λαών.
Για
πολλά χρόνια εργάστηκε άοκνα ως τεχνίτης στο νοσοκομείο του Αγίου Δημητρίου. Εκεί
έζησε καθημερινά τον πόνο των συνανθρώπων του, ένιωσε σε βάθος την ωδίνη και
μετέβαλε αυτό το βίωμα σε προσφορά και αγάπη. Γι’ αυτό άλλωστε η εργασία του αναγνωρίστηκε με
τιμητικό έπαινο από τη διοίκηση του νοσοκομείου.
Όλα
αυτά τα χρόνια, η εργατικότητά και η δημιουργικότητά του υπήρξαν δώρα, που δεν
τα κράτησε εγωκεντρικά για τον εαυτό του, αλλά τα πρόσφερε για την ανακούφιση
των συνανθρώπων του. Η αγκαλιά του ήταν πάντα ανοιχτή για όλους, ανεξάρτητα από
την καταγωγή ή την πίστη τους. Στα μάτια των άλλων έβλεπε την αλήθεια τους, τον
πόνο και τις δυσκολίες και άκουγε την καρδιά τους. Πολλές φορές θεωρούσε ότι
ήταν και δικό του χρέος να απαλύνει το βαρύ φορτίο τους και να σηκώσει τον
σταυρό τους. Δε θα ήταν υπερβολή να τον χαρακτηρίσουμε ως ένα σύγχρονο
Κυρηναίο, δηλαδή συμπαραστάτη, αδελφό και φίλο των αναγκεμένων, γνωστών και μη
γνωστών του. Όπως έλεγε και ο ίδιος, «αν δε βάλουμε πλάτη στα βάρη των άλλων,
τότε γιατί ήρθαμε σε αυτή τη γη;».
Στην
ενορία εδώ της Αγίας Μαρίνας μαζί με τη σύζυγό του Αγγελική, αλλά και με τη
μακαριστή Αργυρώ Αβερκιάδη εργάστηκαν ανιδιοτελώς για το καλό της κοινότητας
για πολλές δεκαετίες. Πάντα βοηθός των συνανθρώπων του και πάντα με
διακριτικότητα και χωρίς υπερηφάνεια. Και η μεγαλύτερη ανταμοιβή του ήταν η
χαρά της προσφοράς. Αυτό άλλωστε μαρτυρούν και οι φίλοι του.
Η ικανότητά του να αντιμετωπίζει την πραγματικότητα με εύθυμο τρόπο και ελπίδα υπήρξε ένα ακόμη χάρισμά του. Με το χιούμορ του ελάφρυνε στα δύσκολα την καρδιά μας και μας γέμιζε με αισιοδοξία. Ακόμη και στις δικές του δύσκολες στιγμές, με λεβεντιά έκρυβε τον πόνο και μας συμβούλευε. Πολλές φορές με λίγα λόγια, άλλες φορές με τη σιωπή, αλλά πάντα με το παράδειγμά του.
Το
ήθος και η ιώβεια υπομονή στις δυσχέρειες που αντιμετώπισε ο Θανάσης, είναι για
όλους μας παράδειγμα για να ανταπεξέλθουμε στο πένθος της κοίμησής του.
Ιδιαίτερα για τη σύζυγό του Αγγελική, που τόσο αγάπησε και συμπορεύτηκαν για 47
χρόνια, δημιούργησαν και εργάστηκαν με αξιοπρέπεια, φιλότιμο και καλοσύνη
ανυπόκριτη. Και πάντα μαζί στα ευχάριστα και τα δυσάρεστα, με σύνεση και ταπεινότητα!
Αλλά
και για τα αδέλφια του, Ανθούλα (Κλεάνθη) και Κώστα, που έζησαν όμορφα και
συντροφικά και μοιράστηκαν χαρές και λύπες, καθώς και για τα ανίψια του που
τόσο αγάπησε σαν σπλαχνικός πατέρας, τη Μαριάννα και τον Ανέστη, τον Παναγιώτη,
την Ελένη και τα παιδιά τους. Όλοι μας, συγγενείς και φίλοι, παρηγορούμαστε από
τη ζωντανή ανάμνηση της παρουσίας του, που είναι γεμάτη από το φως της χαράς
του Θεού για να συνεχίσουμε τον δρόμο που εκείνος χάραξε.
Πραγματικά,
η ζωή του Θανάση Μπακιρτζόγλου είναι μια μαρτυρία αλήθειας, ένα παράδειγμα
συμπόνοιας, ένα πρότυπο φιλίας, που ξεκινά από την αγάπη του προς τον Θεό και καταλήγει
στην έμπρακτη αγάπη προς τον πλησίον.
Σαν
απαλό δροσερό αεράκι η ζωή του και γι’ αυτό τόσο μοναδική, παρηγορητική
και αλησμόνητη!
Καλή
Ανάσταση, αγαπημένε μας θείε Θανάση!
Αιωνία
η μνήμη σου!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου